Gastenboek

Beste Stef,

in het jaar 1986 had ik het genoegen je even met je toenmalige vriendin in mijn huis te logeren te leggen. Je schonk me het spel 'Carrière' als dank. Het was tekenend voor de ambitie die je toen uitstraalde. Maar hoe heb je dit vertaald in het 'Mens-zijn', in het 'Poëet zijn'.
Vandaag hoorde ik voor het eerst je lied 'Wij vergeten soms te dromen' van je nieuwe cd Bitterzoet.
Mijn vrouw zegt dat ik het na dertig keer wel een keer mag afzetten, maar het beklijft, het kerft, het grieft, het schrijft rimpels op mijn huid. Ik vertel het mijn vrienden hoezeer je het op mijn huid geschreven hebt, hoe het mij terug brengt naar het durven dromen. En het zal me niet meer loslaten...dat maakt je richtinggevend...moet mooi zijn als artiest dat te kunnen doen.
Hartelijk,
en steeds welkom 😉
André Berben, Brugge