Gastenboek

Het is vrijdag, 11 maart, buiten doet de zon amechtige pogingen om overdag de toch nog gure wind tegenspel te bieden
's Avonds in De Flint mag Stef Bos eindelijk zijn keer op keer uitgestelde voorstelling spelen. En dat heeft het publiek - bijna alle stoelen zijn bezet - geweten.
Met een onwaarschijnlijke intensiteit speelt Stef. Geen band. Een paar spotlights aan de zijkant van het podium. Een gitzwarte piano in het midden. Een tafeltje met wat boeken (Luigi Pirandello) daar vlak in de buurt. Zodra Stef opkomt heb ik de voorstelling ervaren als elektrisch. Elke aanslag op de toetsen was raak, elk woord, elke zin, elk lied, elk verhaal heeft betekenis en doet ertoe.
Stef, dank voor deze schitterende avond. Het was (wederom) weergaloos, ontroerend met weer een nieuwe lading aan 'Papa'. Hartverscheurend mooi hoe je dit doorgeeft aan je eigen zoon door zowel de ogen van je vader als van jezelf.