Het moet maar gezegd worden. Vandaag kreeg ik weer een compliment over hoe mooi ik Nederlands spreek .Dat hoor ik al jaren, maar misschien moet ik de persoon die er verantwoordelijk voor is bedanken.
Het is 1992, ik ben 7 jaar en net toegekomen in België. Mijn zus en ik hadden van uit Haïti een hele lange vlucht op zitten en maakten kennis met een onbekend land waar we niks konden terug vinden van wat we gewoon waren. Niet allen was iedereen hier wit ( waarom hebben deze mensen geen kleur) vroeg mijn zus me, ze spraken bovendien een taal waar we niks van begrepen. Op de kop toe kregen we een nieuwe mama en papa die helemaal niet op onze echte mama en papa leken. Vroeger dan anders besloten we te rebelleren tegen al deze veranderingen! We weigerden onze " nieuwe ouders" aan te spreken, deden ook alsof we hen helemaal niet verstonden. Maar dat deden we natuurlijk wel. Hun wanhoop voedde ons om het been stijf te houden. Tot er op een zondag een cd werd opgezet waar ik helemaal onderste boven van was. Ik verstond nog altijd geen woord Nederlands, maar werd geraakt door de melodie, de stem en ik voelde dat er achter het lied zo veel emoties zat, dinges waar ik op dat moment ook mee zat, dat gevoel was zo sterk.
Overweldigend sterk, want vanaf toen zette ik de cd elke dag op en woord per woord kwam ik te weten waar het over ging. En zo begon ik mijn best te doen en elke dag oefende ik, luisterde, sprak na en in geen tijd werd ik het Nederlands machtig. En toen ik alles begreep huilde ik elke avond in mijn kamer met Stef Bos op de achtergrond, want zijn liedjes deden me denken aan wat ik was verloren... Jaren later, ik was een tiener en nog altijd fan van hem, ging ik met mijn vader en oma naar een concert van hem luisteren in Lier. Jaren had ik hier van gedroomd en het was werkelijk onvergetelijk
Ik moest toen huilen, want door hem had ik de moed gevonden opnieuw te beginnen
Dank je wel!
Even geduld...
